Φράσεις του Φρίντριχ Νίτσε

  • «Αυτό που κάνουμε πρέπει να καθορίζει εκείνο που παρατάμε, κάνοντας κάτι παρατάμε κάτι άλλο» – να τι μου αρέσει εμένα, αυτό είναι το placitum{αρεστό} μου. Αλλά δεν θέλω να αγωνίζομαι μ’ ανοιχτά μάτια για το ίδιο μου το φτώχεμα, δεν μ’ αρέσουν όλες οι αρνητικές αρετές – αρετές που ουσία τους είναι το να αρνείσαι κ να αποστρέφεσαι τον εαυτό σου.
  • Γιατί μόνο ένα πράγμα είναι απαραίτητο: να καταφέρει ένας άνθρωπος να ικανοποιηθεί με τον εαυτό του – είτε μέσω της μιας είτε μέσω της άλλης ποίησης και τέχνης. Μόνο τότε είναι άνθρωπος ανεκτός στη θέα! Όποιος δεν είναι ικανοποιημένος με τον εαυτό του, είναι συνεχώς έτοιμος για εκδίκηση, και εμείς οι άλλοι θα είμαστε τα θύματά του, έστω κι αν πρέπει απλώς να υπομένουμε το άσχημο θέαμά του. Γιατί η θέα του άσχημου σε κάνει κακό και κατηφή.
  • … Γιατί η ζωή που έχει καταντήσει κυνήγι του κέρδους αναγκάζει το άτομο να ξοδεύει μέχρι εξάντλησης το πνεύμα του στο να υποκρίνεται, να ξεπερνά σε πανουργία και να προλαβαίνει τους άλλους: η αληθινή αρετή σήμερα είναι να κάνεις κάτι σε λιγότερο χρόνο από έναν άλλο.
  • Θέλω να πω ότι ο κόσμος είναι ξέχειλος από ωραία πράγματα, μολαταύτα όμως είναι φτωχός, πολύ φτωχός σε ωραίες στιγμές και σε αποκαλύψεις αυτών των πραγμάτων. Ίσως όμως αυτό να είναι η πιο δυνατή μαγεία της ζωής: η ζωή είναι σκεπασμένη από ένα χρυσοκέντητο πέπλο από ωραίες δυνατότητες, που αστραποβολεί από υποσχέσεις, αντίσταση, αιδημοσύνη, κοροϊδία, οίκτο και σαγήνη. Ναι, η ζωή είναι γυναίκα!
  • Το γνωστό είναι αυτό στο οποίο έχουμε συνηθίσει, κι αυτό στο οποίο έχουμε συνηθίσει είναι και το πιο δύσκολο να το «γνωρίσουμε» – δηλαδή να το δούμε ως πρόβλημα, δηλαδή να το δούμε ως ξένο, ως μακρινό, ως έξω από μας»…
  • Δεν ανήκουμε σε εκείνους που σχηματίζουν σκέψεις μόνο όταν βρίσκονται ανάμεσα σε βιβλία, όταν ωθούνται από βιβλία – εμείς συνηθίζουμε να σκεφτόμαστε έξω, στον ελεύθερο αέρα, καθώς περπατάμε, πηδούμε, σκαρφαλώνουμε, χορεύουμε, κατά προτίμηση σε μοναχικά βουνά ή κοντά στη θάλασσα, όπου ακόμη κι οι δρόμοι γίνονται στοχαστικοί.
  • …γνώμη μου είναι ότι το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να διαχωρίσουμε τον καλλιτέχνη από το έργο του σε τέτοιο βαθμό που να μην είναι δυνατόν να τον παίρνουμε τόσο στα σοβαρά όσο το έργο του. Στο κάτω κάτω ο καλλιτέχνης δεν είναι παρά η προκαταρκτική συνθήκη του έργου του, η μήτρα, το έδαφος, καμιά φορά η κοπριά και το λίπασμα, όπου, απ’ όπου φυτρώνει αυτό – και επομένως κάτι που, στις περισσότερες περιπτώσεις, πρέπει να το ξεχνά κανείς, αν θέλει να απολαύσει το ίδιο το έργο. Η μελέτη της καταγωγής ενός έργου αφορά τους φυσιολόγους και τους ζωοτόμους του πνεύματος· ποτέ, μα ποτέ, δεν αφορά τους αισθητικούς ανθρώπους, τους καλλιτέχνες!
  • Όλες οι επιστήμες θα πρέπει να προετοιμάζουν από δω και πέρα το μελλοντικό καθήκον του φιλοσόφου: διότι το καθήκον συνίσταται στο να λύσει ο φιλόσοφος το πρόβλημα της αξίας, στο να καθορίσει την ιεραρχία των αξιών.
  • Δεν υπάρχει κανένα «Είναι» πίσω από το πράττειν, το ενεργείν, το γίγνεσθαι· ο «πράττων» είναι μια επινόηση που προστέθηκε στην πράξη – η πράξη είναι το παν.
  • Δεν μπορείς να είσαι ο άνθρωπος του επαγγέλματός σου αν δεν είσαι και το θύμα του: αυτό είναι το τίμημα.
  • Ο αγώνας για την ύπαρξη είναι μόνο μία εξαίρεση, ένας προσωρινός περιορισμός της θέλησης για ζωή· ο μεγάλος και μικρός αγώνας για την ύπαρξη περιστρέφεται πάντα γύρω από την κατίσχυση, γύρω από την αύξηση και την ανάπτυξη, γύρω από τη δύναμη – σύμφωνα με τη θέληση για δύναμη, που είναι η θέληση της ζωής.
  • Η ευχαρίστηση που νιώθουμε με τον εαυτό μας θέλει να διατηρηθεί τόσο έντονη που αλλάζει πάντα κάτι καινούριο σε μας τους ίδιους – αυτό ακριβώς ονομάζεται κατοχή. Το να βαριέσαι μια κατοχή σημαίνει πως βαριέσαι τον εαυτό σου. (Μπορεί επίσης να υποφέρεις και από το παραπανίσιο – η επιθυμία να πετάξεις κάτι ή να μοιράσεις κάτι μπορεί επίσης να πάρει το τιμητικό όνομα «αγάπη».)

1 σκέψη για το “Φράσεις του Φρίντριχ Νίτσε”

Αφήστε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Scroll to Top